ขำขำ ว่าด้วยเรื่องก่อนและหลังคน (เคย) รัก

เมื่อก่อนหอมแก้มเป็นอาจิณ
เด๋วนี้ได้กลิ่นเป็นอาเจียน

เมื่อก่อนเจอกัน อ่ะของฝาก
เด๋วนี้มึงอยาก ก็ซื้อดิ๊

เมื่อก่อนขับรถรับส่งฟรี
เด๋วนี้เฮ้ย! แท็กซี่เอาอีนี่ไป

เมื่อก่อนร้องไห้เคยกอดปลอบ
ป่าวประกาศช๊อบ ชอบบบบบคนอ่อนไหว
เด๋วนี้กรูร้องไห้โอ้ย....เป็นรัย
อ่ะ กระแดะเข้าไป อยากได้อะไรบอกดีๆ

เมื่อก่อนยิ้มให้ โหย...ใจเต้น
เด๋วนี้ยิ้มให้เห็น กรูปวดขี้*

เมื่อก่อนเฮ้ย...ข๊าว ขาว ว๊าวดูดี
เด๋วนี้ยังกะผี ดูมันชม

เมื่อก่อนข้ามถนนเดินจูงมือ
ข้าวของเงี้ยช่วยถือกัวเราล้ม
เด๋วนี้ยกมือขึ้นพนม
โอม เพี้ยง...ให้มันล้ม
รถเหยียบคอ

เมื่อก่อนสาวมองทำเปนเงียบ
เด๋วนี้ขอเบอร์เพียบ ไอ้หน้าม่อ

เมื่อก่อนจะไปไหนเด๋วป๋มรอ
เด๋วนี้ไม่ง้อ จะไปไม่ไป

เมื่อก่อนทำอะไรผิด
โอ้ย.....นิดหน่อย
เด๋วนี้ เดี๊ยะ ต่อย ...ดีๆ หน่อยได้ไม๊

เมื่อก่อนใครมอง โกดเปนไฟ
เด๋วนี้ ใครอยากได้ กรูให้ฟรี

เมื่อก่อนกินข้าว เด๋วป๋มจ่าย
ก็นะ...เกรงจัย
คุณเปนเลดี้
เด๋วนี้...หลอกแดกกรูฟรีๆ
เซ็งจังอีกนี่เกาะกรูกิน

เมื่อก่อนเรางอน ทำเปนง้อ
โวยวายตัดพ้อชีวิต ชีวิตจะสิ้น
เด๋วนี้เรางอน...ทำท่าจะบิน
งั้นเลิก*...ฟังจนชินต้องไปง้อมัน

เมื่อก่อนโทรตามเอาใจใส่
เด๋วนี้โทรไปปิดเครื่องซะงั้น
เมื่อก่อน เมจเสจ ส่งกันทั้งวัน
เด๋วนี้เครื่องสั่น ลืมจ่ายตังค์

ก็แค่อยากให้นายรู้บ้าง
คบแล้วทิ้งขว้าง รักมั่งไม่รักมั่ง
ถ้าเล่นๆ ก็บอกดิ
'ไม่จิงจัง'

จะเผื่อใจไว้คราวหลัง หลายๆ คน
พวกนายเจ้าชู้ เออก็ได้
แต่ไม่อยากจะเปนควาย หลายๆ หน
มากๆ ชักจะหมดความอดทน
เราก็คนปุถุชนทำมะดา

แต่นี่บอก...
ไม่เจ้าชู้ ตูละเบื่อ
ในสต็อคที่เหลือมันใครหว่า?
ทำเป็นรักใจเดียว ออกหน้าออกตา
ใครตอแหล มารยา ลองคิดดู

กรูโนเนะก็บอกกรูกระแดะ
กรูกระแซะก็บอกกรูกระหรี่
กรูเฉยๆ ก็ว่าหยิ่งสิ้นดี
กรูอ้อนทีก็บอก 'น่ารำคาญ'
กรูไม่รับโทรศัพท์ เชิญไปบวช
พอกรูรับ 5 สายรวด โถ..อีร่าน
กรูบอกไม่มีแฟนล่ะหน้าบาน
พอจีบติดไปนานๆ ก้อ

ทิ้งกรู!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!









สิ่งที่มนุษย์มีมากมายจนเหมือนไม่มีวันหมดนั้นก็คือ....."ความรัก"
แต่สิ่งที่มนุษย์มีจำกัดจนดูเหมือนว่าเห็นแก่ตัวนั้นก็คือ........"ความอดทน"

ยิ่งรักมาก...ก็..ยิ่งต้องอดทนกับปัญหาต่าง ๆ ไว้เพื่อให้รักนั้นยั่งยืน
แต่ในทิศทางตรงกันข้าม..เมื่อใดที่สิ้นรัก...เมื่อนั้น.."ความอดทน"..ก็หามีไม่

สิ่งใดที่เคยอดทนได้ก็กลับเปลี่ยนแปลงไป
สิ่งที่เคย..เห็นดี...เห็นชอบ..กลับกลายเป็นขวางหู...ขวางตา

ทั้ง ๆ ที่อีกฝ่ายหนึ่งกระทำต่อตนอย่างเสมอต้นเสมอปลาย
ท้ายที่สุด...."เรา"....ก็เป็นฝ่ายทอดทิ้ง..."รัก"....นั้นให้จบลง

แต่ยังมีความจริงอีกอย่างหนึ่ง...ที่คนเรามักมองข้ามกันไปบ้างครั้ง
ความรักของเราอาจจบลงทั้ง ๆ ที่ความรู้สึก.."รัก"..ของเรายังมีอยู่เต็มหัวใจ

เพียงแต่การถูกกระทำซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระทั่ง.."ความอดทน"...
บอกให้เราต้องไป...ไปทั้ง ๆ ที่ยังรักอยู่....เพราะหากรักแล้วต้องเจ็บต้องช้ำ

ทางเลือกที่ดีที่สุด...ก็หน้าจะหมายถึงการจากไปในวันนี้
เพื่อที่จะเข้มแข็งและลุกขึ้นได้ใหม่ในวันข้างหน้าอย่างนั้น...ไม่ใช่เหรอ ??

ฉันนี่แหละ...คิมซัมซุน

มาเฟียที่รักงัย

พ่อบอกว่า........เราก็เป็นเหมือนคนอื่นได้